Untitled
Δευτερα 16/2
Μετά τη συνεδρία.
Ενας περίεργος συνδυασμός ανακούφισης και ενοχής.
Ανακούφιση:
είπα αυτά που ένιωθα με όση ψυχραιμία μπορούσα. Απέναντί μου ένα πλαίσιο αποδοχής και όχι κριτικής. Να άλλη μία απόδειξη ότι τα πράγματα μπορούν να συζητιούνται αντι να θάβονται, γιατί φαντάσου αν κάθε φορά που κάτι με πείραζε, αντί να το έλεγα, το κατάπινα, τι θα γινόταν στη θεραπεία οταν κάποια στιγμή όλο αυτό έβγαινε στην επιφάνεια (όπως συμβαίνει σε πολλές σχέσεις μου)
Η ενοχή:
Ξερω ότι έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο που έχει εκπαιδευτεί ΓΙΑ να διαχειρίζεται τέτοιου είδους συζητήσεις, ωστόσο δε νιώθω καλά να είμαι εγώ αυτή που τις ανοίγει. Δηλαδή αν η Κατερίνα έρχεται σε δύσκολη θέση, νιώθω άσχημα που το προκαλώ εγώ. Ενα κομμάτι μου θα επέλεγε να τα αποσιωπήσει όλα, να τα διαχειριστεί κατά μόνας, και να έρθω σήμερα "κεφάτη, γυρίζω απ΄του Βερόπουλου" στη συνεδρία.
Αλλά αυτό είναι το παλιό κομμάτι. Το καινούργιο τολμάει πια να δυσαρεστεί τους άλλους, αν στόχος είναι η καλύτερη αμοιβαία κατανόηση.
Τρίτη 17/2
Πάλι δύο αντίθετα συναισθήματα.
Νιώθω κουρασμένη από την αυτοαναφορικότητα στη θεραπεία μου. Μου θυμίζει projects που οι συνεργάτες συζητάνε μέρες-μήνες για το τι ΘΑ κάνουν, μέχρι να βρούνε την καλύτερη στρατηγική, την καλύτερη μέθοδο, και στο τέλος δεν κάνουν τίποτα - σε αντίθεση με άλλα projects όταν αμέσως πέφτουν με τα μούτρα στην πράξη χωρίς προκαταρκτικά και τελικά κάπου όλο αυτό βγάζει.
Κουράζομαι και ψιλοαπελπίζομαι που εμείς ακόμα συζητάμε για το πώς πρέπει να δουλεύουμε... Θα μας βγάλει άραγε πουθενά;
Από την άλλη, αυτό στο οποίο έχω εγώ πέσει με τα μούτρα, χωρίς να ξέρω ΤΙ κάνω, ΠΟΥ πάω, ή να έχω κάποιο... manual, και μέχρι πρότινος δεν ήξερα καν τον όρο, είναι στην "θεραπευτική σχεση". Αυτό μου δίνει μια ελπίδα μέσα στην κούραση της αυτοαναφορικότητας.
Δηλαδή παρόλο που κάθε λίγο και λιγάκι σκοντάφτουμε και επαναπροσδιορίζουμε τη δουλειά μας, εκείνο που για μένα είναι απόλυτα σταθερό και μάλιστα μεγεθύνεται διαρκώς, είναι η ανάγκη της σύνδεσης, η εμπιστοσύνη και η αναζήτηση της επικοινωνίας και της βελτίωσης της ποιότητάς της. Κι ενα : "όχι ρε φίλε, θα το παλέψω" κάθε φορά που αισθάνομαι να μην καταλαβαινόμαστε.
Δε μου έχει ξανασυμβεί ποτέ να παλεύω τόσο μια σχέση, να μη θέλω να αφήσω τίποτα να "πέσει κάτω", να μην παραιτούμαι, να μη με καταβάλει η ηττοπάθεια. Και κάθε φορά που πέφτουμε σε μια λακκούβα και μετά βγαίνουμε από αυτή, αυτό που μου μένει είναι η χαρά του ότι βγήκαμε και όχι η τύψεις του ότι πέσαμε.
Οπότε τι νιώθω; "Ελπίδα"; Δεν είναι συναίσθημα. "Αισιοδοξία;"; Ίσως ούτε αυτό. Αν πω πως νιώθω να "μεγαλώνω" πιάνει;
Οτι σαν κάτι να ωριμάζει μέσα μου μέσα από όλες τις μικρές κερδισμένες μάχες;
Βραδυ της ιδιας μερας
Δεν μπορω να κοιμηθώ. Νιωθω εναν περιεργο φοβο. Τι transferance να ειναι παλι αυτο;
Σκέφτομαι την Πεμπτη που θα ξαναπαω στη θεραπεία και φοβάμαι ότι θα προδωθω.
Απο ποιον ; Απο την Κατερινα; Απο εμενα;
Δεν ξερω. Απο την «πραγματικότητα» ;;
Φοβάμαι ότι αλλοι ειναι οι "κανονες του παιχνιδιού" και ως συνήθως εγώ τους αγνοοώ, και ότι η αισιοδοξία που ενιωθα το πρωι ηταν άγνοια κινδύνου και αφέλεια.
Δεν ξερω αν ειναι το κρυο ή το συναίσθημα, παντως ειμαι κατω απο το παπλωμα και τρεμω !
Τετάρτη 18/2
Μέσα από αυτό το εξουθενωτικό συναισθηματικό κονταροχτύπημα, αυτό που θέλω να πω μου είναι ξεκάθαρο πια : "μη με κατηγορείς ότι δεν παίρνω τις ευθύνες που έχω ήδη πάρει. Πιστεύεις ότι αργώ κάτι να πετύχω; Δεκτό. Αλλά όχι ότι δεν το προσπαθώ".
Επανερχόμαστε σε αυτό κάθε φορά που υπάρχει μια τέτοια τριβή στη θεραπεία. Και νομίζω πως ο λόγος που με φρικάρει τόσο πολύ και αντιδρω τόσο, είναι γιατι μου θυμίζει άλλες καταστάσεις.
- Μου θυμίζει τον Σπύρο που μου πέταγε στη μούρη (τη στιγμή μάλιστα που ΕΚΑΝΑ καριέρα) ότι "εσύ, αν δεν είχες φύγει απο την Ελλάδα και ΑΝΤΕΧΕΣ λίγο ακόμα την πίεση της μελέτης μαζί μου, θα έκανες σπουδαία, παγκόσμια καριέρα, αλλά δείλιασες"
- Μου θυμίζει όταν μου έλεγε η γιαγιά μου "τι θα γίνει, πότε θα βρεις μια ΔΟΥΛΕΙΑ;" και με αντιμετώπιζε σα ρεμάλι ενώ εγώ δούλευα σε 3 δουλειές, και παράλληλα έπαιρνα πτυχίο στη Φιλολογία και σπούδαζα σε Ωδειο και Φωνητικη στο Εργαστήρι. Και έκανα και παραστάσεις ! Και τόλμαγε η άλλη που δεν είχε δουλέψει μια μέρα στη ζωή της να μου πεί "πότε θα κάνω μια δουλειά"...
- Μου θυμίζει και όλη αυτή την αμφισβήτιση που δέχτηκα όταν έκανα τις εναλλακτικές θεραπείες για την Crohn, και που οι άνθρωποι (από τους γιατρούς, την οικογένεια μέχρι συναδέλφους μου) επειδή αρνιόμουν να πάρω τις κορτιζόνες και με βλέπαν τόσο άρρωστη, σχεδόν με κατηγορούσαν ότι "δεν θέλω να γίνω καλά".
Ενώ εμένα μου είχε βγει η Παναγία να κάνω αυτό που έκανα, ακριβως γιατί ο γιατρός μου (και κυρίως το ένστικτό μου) μού έλεγε ότι ΕΤΣΙ θα γινόμουν καλά και μάλιστα πιο μακροπρόθεσμα (Τώρα που αποδείχτηκε ότι είχα δίκιο, πολύ θα'θελα να τους δω να μου πουν τις θεωρίες τους...)
Αυτό το αίσθημα της αδικίας, όταν εσύ προσπαθείς κάτι με όλο σου το είναι, ρισκάρεις και θυσιαζεις τόσα πράγματα και κάποιος σου κάνει κριτική σα να έχεις μπροστά σου μια άλλη λύση και την αρνείσαι, αυτό μου κάνει tigger η θεραπεία σε αυτές τις φάσεις.
Άδικο τελείως για την Κατερίνα γιατι τρώει στη μάπα τον θυμό από το δικό μου transferance τη στιγμή που προσπαθεί να με βοηθήσει.
Γιατί όλοι οι υπόλοιποι, είτε το λέγαν από ignorance (πχ για τα ιατρικά) είτε γιατι θελαν να το παιξουν συμβουλάτορες ενώ δεν ξέραν πού παν τα τέσσερα (βλέπε η γιαγιά μου) είτε γιατι παιζαν ενα παιχνιδι ελέγχου (Σπυρος). Η Κατερίνα λέει ό,το λέει γιατί δεν έχω καταφέρει ακόμα να βρω τον τρόπο να επικοινωνώ τα πράγματα με σαφήνεια.
Κι ενα τελευταιο, μιλώντας για transferance...
Πριν ένα μήνα, μέσα σε ένα μεθυσμένο παραλήρημα στο αεροπλάνο, κατέγραψα μεταξύ άλλων, με το νι και με το σίγμα ένα ερωτικό transferance που συνέβη τον Νοέμβρη.
Οι "αντιστάσεις" μου, μού υπαγόρευαν όχι απλά να μην το φέρω, αλλά έτσι όπως ήταν το χαρτί στο αεροπλάνο, να κάνω ένα γκλουπ και να το καταπιώ. Αντ'αυτού όταν γύρισα σπίτι, το ξαναδιάβασα, ήπια καφέ για να συνέλθω, έκατσα και το δαχτυλογράφησα και το έφερα γραμμένο (για να μην μπορω να ξεφύγω) στη συνεδρία.
Πώς λοιπόν "αποφεύγω" τα δύσκολα; Είναι απο τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει μέσα στα 7 χρόνια που κάνω θεραπεία, η πιο μεγάλη έκθεση, το πιο μεγάλο ρίσκο που παίρνω για την ίδια τη σχέση. Αυτό κι αν ήθελα να το αποφύγω ! Αλλά δεν το έκανα.
Και θα μου πεις "και τι έγινε που το έφερες;" Δεν το συζητήσαμε τελικα.
Είναι μόνο δική μου ευθύνη ότι τελικά το προσπεράσαμε;
Προφανώς και το έφερα για να το συζητήσουμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτό,
αλλά αν από την άλλη πλευρά δεν έχω ανταπόκριση προς αυτήν την κατεύθυνση πώς να επιμείνω; Τι έπρεπε να καταλάβω;
Ότι δεν ήταν η ώρα του; Ότι έχουμε κάτι πιο σημαντικό να δουλέψουμε; Ότι ήταν κάτι που έφερε τον άλλο σε δύσκολη θέση και άρα κακώς το έφερα;
Θα μου πεις γιατί δε ρωτησα. Ε τότε πια φοβήθηκα να πιέσω μια συζήτηση που ίσως ήταν εξ αρχής άκαιρη, άστοχη ή απλώς cringe...
"Έχει πολλή πληροφορία" ήταν η αντίδραση και σε αυτήν όπως και σε άλλες μετέπειτα καταγραφές. Και είμαι σύμφωνη.
Πολλή πληροφορία και πολλά συναισθήματα. Ολες οι καταγραφές που φέρνω.
Αλλά αυτό είναι η πραγματικότητά μου αυτή την περίοδο. Πολλά ανοιχτα μέτωπα. Και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ σε όλες τις μάχες.
Αλλά τις δίνω. Και δεν δέχομαι πια να μου λέει κάποιος ότι τις αποφεύγω.
Featured
Advertisement
Category
Action